RSS
poniedziałek, 10 kwietnia 2017
Ludzie maile piszą

Czy w dobie messengerów w sieciach społecznościowych piszecie jeszcze maile? Zdarzyło mi się być na konferencji, która była promowana wyłącznie przez media społecznościowe. O takich wydarzeniach nie wiem nic o ile nie jestem osobiście zaproszona. Sprawdzam swoją skrzynkę mailową codziennie. To znaczy tę główną sprawdzam codziennie, jej adres figuruje w moim CV i mają go pracodawcy. Poza tym posiadam jeszcze kilka skrzynek, czasem z tego powodu, że ktoś założył mi adres w jakiejś domenie, a czasem dlatego, że nie chciałam się podpisywać własnym nazwiskiem. Inny mam adres dla kochanków, inny dla spamu i rejestrowania się w różnych niedorzecznych miejscach.

Pierwsze konto mailowe założyłam kiedy poszłam na studia, czyli kilkanaście lat temu. Na uczelni były komputery z dostępem do internetu. W domu nie miałam sieci przez pierwsze kilka lat nauki, a kiedy potrzebowałam skorzystać z jakichś materiałów online, to zgrywałam je na... dyskietki. Chodzi o te małe czarne. Kiedy miałam obejrzeć jakieś zdjęcia, a tego wymagały moje studia, to przynosiłam do domu całe pudełko dyskietek, bo na jednej by mi się nie zmieściło, a plusem była możliwość wielokrotnego nagrywania. Nie miałam wtedy jeszcze pendrive'a, a rodzice jakoś bali się zainstalować mi w domu internet. Może przewidzieli tych kochanków? ;)

Przypominam sobie jakąś wirtualną znajomość, która ciągnęła się mailowo kilka lat. Ta dziewczyna w końcu zaczęła się zastanawiać dlaczego nigdy nie piszę do niej w weekend, a tymczasem ja w te dni po prostu nie bywałam w czytelni. Pisałyśmy do siebie prawie codziennie, wymieniłyśmy się numerami telefonów, tak długo ciągnęłyśmy to wirtualnie, że potem bardzo trudno było się spotkać w rzeczywistości. Tak psychologicznie trudno. Kilkanaście lat temu korespondowałam z lubianymi wówczas redaktorami radiowymi, uroczo dodając na końcu swój adres mailowy i przesuwając "z poważaniem" na prawą stronę. To dopiero pokazuje jak bardzo nowe było dla mnie to medium. Co ciekawe, od początku swojej przygody z pocztą elektroniczną starałam się nawiązać współpracę z redakacjami, które opublikowałyby moje teksty. Bardzo szybko pojawia się także korespondencja związana z działalnością w kołach naukowych.

Są też jakieś listy od kolegów z grup studenckich, raczej formalne niż ciepłe. Może to dlatego, że często te grupy zmieniałam, a może dlatego, że nawet gdybym nie zmieniała, to nikt mnie specjalnie nie lubił. Oczywiście nie sposób streścić kilkunastu tysięcy maili zachowanych w pamięci mojej głównej skrzynki, ale sam fakt udokumentowania w ten sposób mnie samej z tamtych lat budzi jednocześnie nostalgię i przerażenie. Z jednej strony miło mi jest mieć do tego dostęp, z drugiej obawiam się, że dostęp ten będzie miał ktoś jeszcze, a nawet cała sfora ktosiów niekoniecznie dla mnie życzliwych. Kiedyś wykorzystywałam mail do nawiązywania nowych kontaktów, np. ze znanymi osobami (działało jak złoto!), dziś raczej podtrzymuję więzi nawiązane w realu.

Po kilku latach używania skrzynki maile zdecydowanie się zagęszczają, trafiłam nawet na ślad rejestracji podczas rekrutacji na kolejne studia. Pamiętam, że byłam taka szczęśliwa, że się rozstałam. Energia rozpierała mnie przez cały pierwszy rok studiów. Boję się wertować dalej, bo przypominam sobie, że pewnie za kilka stron będą maile od nieuczciwego człowieka, który nękał mnie i groził zniszczeniem kariery.  Gdzieś też powinien być taki mail, który można było wysłać do samej siebie z poleceniem dostarczenia za rok - list od ciebie z przeszłości. Nie mogę go teraz odszukać, ale pamiętam, że byłam wzruszona ciepłem, jakie sama sobie okazuję. Jednocześnie przygnębiona, że nie spełniła się absolutnie żadna z rzeczy, których sama sobie życzę.

Wertuję kolejne strony listów i mimowolnie staram się oszacować ile czasu kosztowało ich napisanie, a potem przeczytanie. Znajduję dowody mojego pierwszego poważnego zlecenia na tłumaczenie sprzed kilku lat. Byłam wtedy taka dumna. W ostatnich latach dopiero pojawiają się listy, których nigdy nie otworzyłam, ale jednocześnie też nie wrzuciłam do spamu. Uzbierało się ich prawie 3 tysiące i orientuję się, że do nich na pewno nigdy nie wrócę. Jednocześnie w ostatnich latach zagęszcza się korespondencja związana z udziałami w konferencjach. Najpierw polskimi, studenckimi, teraz coraz częściej międzynarodowymi. Prawdziwie dorosłe życie przyniosło też faktury w PDF.

Bałam się to przejrzeć. Bałam się, że nie zaakceptuję dawnej mnie, albo że będę zażenowana. Jeszcze bardziej bałam się, że odkryję, że nic się tak naprawdę nie zmieniło i w przeszłości byłam tak samo beznadziejna jak teraz. Zastanawialiście się kiedyś co mówi o Was skrzynka mailowa?

01:18, wildfemale
Link Komentarze (2) »
poniedziałek, 03 kwietnia 2017
Jestem jak rekin

Podobno jak rekin nie płynie to ginie. Ci właściciele paszcz pełnych ostrych zębisk nie posiadają pęcherza pławnego, więc kiedy pozostają bez ruchu to idą na dno. Okazuje się, że ja mam podobnie i aktywność mi służy. Jednocześnie mam ogromne poczucie winy, że zaniedbałam blog, nie poczyniłam ani jednego wpisu w lutym, ani w marcu. Myślałam o Was, a z przyjemnością odkrywam, że w skali tygodnia zagląda tu kilka tysięcy osób mimo mojego braku aktywności. Obiecuję się poprawić, zwłaszcza że w tym pędzie naprawdę nie mam z kim się podzielić własnymi refleksjami i potem dzielę się nimi z zupełnie przypadkowymi osobami. A warto przecież z Wami.

Przez ostatnie miesiące praktycznie nie mam czasu wolnego, bo nawet weekendy wypełniają mi szkolenia, konferencje, czy studia podyplomowe. Miłe to, ale i męczące. W pracy tak jak była posucha i nic ciekawego się nie działo, tak teraz nie mogę się odgonić od ofert i naprawdę ciekawych zleceń. Daje mi to dużo satysfakcji i stwarza okazje do rozwoju, nauki nowych rzeczy. Już nie wspomnę o okazjonalnych głaskach, które przydarzyły mi się kiedy coś wykonałam dobrze. Kilkanaście dni temu niespodziewanie poproszono mnie o przeprowadzenie dużego wykładu, wkrótce potem ktoś inny poprosił bym napisała obszerną recenzję, a następny zlecił mi napisanie tekstów na temat, z zakresu którego jestem ekspertem. Co dziwne, nie czułam zmęczenia, a raczej przyjemne podekscytowanie, które pozwoliło mi nawet w wolnych chwilach poczytać ciekawą beletrystykę i tak zostałam fanką Elsberga. Myślę, że nie bez przyczyny trafiła do mnie literatura napisana wartkim językiem i z szybką akcją. Kilka dni temu dowiedziałam się również, że zaproszono mnie na zagraniczny kongres.

Martwi mnie jedynie to, że nie mam w tym wszystkim czasu na ćwiczenia i moja kondycja fizyczna słabnie. W tym kontekście nie posiadanie auta staje się błogosławieństwem, bo zapewnia mi przynajmniej godzinę chodu codziennie. Z powodu częstego przemieszczania się w ciągu jednego dnia między kilkoma instytucjami nie używałam jeszcze w tym sezonie hulajnogi, choć dzieciaki na ulicach już dawno dojeżdżają tym do szkoły. Nie mogę schudnąć, a wręcz stale czuję głód. Aż się prosi o psychodynamiczną interpretację.

Wraz z przybywaniem lat, rozwinęłam potrzebę dbania o siebie. Mam ochotę zmienić fryzurę, bo od lat mam taką samą i czuję się z nią nieatrakcyjna. Zastanawiam się, jak wybrać nową, a co ważniejsze, jak przedstawić fryzjerowi/fryzjerce tę wizję na tyle skutecznie, że cięcia nie trzeba będzie poprawiać. Nasłuchałam się dramatycznych historii i teraz się boję. Już nie mówiąc o tym, że jestem kobietą, która naprawdę nigdy nie była u kosmetyczki. Ja nie mówię o zabiegach chirurgii plastycznej, a zwykłej wizycie w gabinecie kosmetycznym. Kiedy wchodzę na strony takich salonów, kompletnie nie jestem w stanie zrozumieć terminologii zawartej w cenniku. Zaczęło mnie także uwierać, że nie znam się na makijażu, a chyba po raz pierwszy w życiu tak naprawdę chcę się znać (nie dlatego, że jest to ode mnie oczekiwane, ale dlatego że sama chcę). Nie nauczę się tego z Youtube'a, a na konsultacje z wizażystką jakoś tak zawsze dotrzeć nie mogę. W makijaż też trzeba by było zainwestować, a jak wczoraj dowiedziałam się ile podatku muszę dopłacić za zeszły rok to mi oko zbielało. Zupełnie niepotrzebnie skradam się też do umówienia się do kilku lekarzy specjalistów zamiast skończyć się skradać i to po prostu zrobić.

Walczę z prokrastynacją i na maile oraz SMS-y odpowiadam natychmiast. Przynosi to fantastyczne rezultaty i znakomicie ożywia kontakt. Na dłuższą metę też ujmuje mi dużo stresu, bo po udzieleniu odpowiedzi nie martwię się już co napisać, nie biją się w mojej głowie alternatywne wersje.

Powiedzcie mi proszę co u Was chociaż jednym zdaniem, bo jestem stęskniona.

czwartek, 26 stycznia 2017
Kultura łagodzi obyczaje

Czuję się znacznie lepiej. Rozwiązał się jeden z moich problemów, który trwał od października ubiegłego roku. Kupiłam nową kurtkę o doskonałych parametrach technicznych. Nie była w stanie złamać mojego ducha nawet sprzeczka z bezmyślnym człowiekiem, który chciał mnie do czegoś zmusić i mu się nie udało. Najwyraźniej nie jestem taka głupia za jaką mnie ludzie biorą. Zdecydowałam się przejść pieszo kawałem miasta, żeby obejrzeć pewną ekspozycję czasową w muzeum. I to był bardzo dobry pomysł.

Oglądanie interesującej ekspozycji znakomicie utrudnia siedzenie i gryzienie się jakimiś zmartwieniami. Ponadto, podczas oglądania stałych ekspozycji dotyczących między innymi sztuki sakralnej doznałam czegoś w rodzaju objawienia. Nie jestem osobą religijną, nie chodzę do kościoła, nie modlę się, kilka lat temu na dobre zdjęłam krzyżyk z szyi bo czułam się jak hipokrytka. Co ciekawe, przeżegnuję się mijając kościół czy krzyż i gest ten mnie uspokaja. Oglądając te wszystkie kielich starsze niż ja, ornaty, chusteczki do trzymania pastorału, które już nie pamiętam jak się nazywają, a przede wszystkim realistycznie przedstawione figury Chrystusa z raną wyrytą głęboko w boku i zbryzganego krwią poczułam jakąś przemianę. Tysiące par oczu prześlizgiwały się po tych ołtarzach, tysiące gardeł zanosiły ciche modlitwy o interwencję w sprawach beznadziejnych. Wiele godzin spędził artysta rzeźbiąc czy malując sztukę sakralną niby na chwałę Pana, ale także hubrystycznie, z chęci zaistnienia, pozostawienia czegoś po sobie. Twórca, ci wierni, dawno już nie żyją, a kawały drewna, płaty farby olejnej trafiły za szyby, barierki owiewane sprzętem do nagrzewania, nawilżania. Pomyślałam sobie, że tworzenie takich dzieł ma w istocie wymiar duchowy, medytacyjny. Nie bez powodu egzemplarze te zrobiły na mnie większe wrażenie niż kolekcja ceramiki w pobliskiej sali, choćby nawet ta ceramika trafiła na stoły bogatych mieszczan z samych Chin.

Zatęskniłam za tą duchowością w swoim życiu. Wiem, że nie znajdę jej w kościele, ale w ogóle mało mam czasu dla siebie. Nie z powodu pracy, a raczej obranych strategii. Wolę siedzieć przed komputerem, proponować kolejny wykład, jechać na kolejne szkolenie (bo przecież ludzie mają mnie za głupią). Zupełnie jakbym robiła wszystko żeby nie czuć. Martwię się tym co będzie, albo co powinnam, często codziennie tym samym żeby potem i tak nic w tym kierunku nie zrobić. Ostatnio jest z tym lepiej, wykonałam cięgiem kilka telefonów i napisałam kilka mailli, które wiele wyjaśniły. Bez większych nadziei, ale czekam na wyniki rekrutacji do nowego miejsca pracy. Coś robię, coś zmieniam, ale bez histerycznego pędu że już, że musi, że mnie się należy.

Z wiekiem przychodzi swoista mądrość i cierpliwość, a nawet troszkę asertywności. Może bym uplotła jakąś koronę cierniową w ramach medytacji?

środa, 11 stycznia 2017
Depresja a gotowość na zmianę

Na wstępie nadmienię, że bardzo potrzebuję Waszej rady dotyczącej pewnej istotnej dla mnie kwestii, którą poruszę w ostatnim akapicie. Proszę poświęć kilka minut na przebrnięcie przez ten tekst i napisanie mi w komentarzu, jak byś postąpił na moim miejscu.

Szukałam opisu badań dotyczących modelu depresji i gotowości ludzi do sprzedawania kredek. Przysięgłabym, że według tamtego artykułu w depresji gotowość do zmiany rośnie. Przeczytałam cały internet, ale tego artykułu nie znalazłam. Znalazłam natomiast transteoretyczny model zmiany tria Prochaska, Norcross, DiClemente, które zmianę dzieli na fazę prekontemplacji, kontemplacji, przygotowania, działania, podtrzymywania zmiany i zakończenia zmiany. W Polsce do tego modelu najczęściej odnoszą się terapeuci uzależnień i... coache. Niewiele mi to dało, ale Wy z pewnością zastanawiacie się raczej, co skłoniło mnie do ukierunkowania poszukiwań w taki sposób.

Nie mam depresji, ani nie jestem uzależniona. Jeśli szukacie sensacji, to w tym momencie możecie przestać czytać. Miałam za to obniżony nastrój i rozważałam różne zmiany. Szukałam teorii, która mi pomoże, ukierunkuje moje dalsze myślenie. Byłam smutna, bo ktoś mnie upokorzył. Uwikłałam się w nadmierne rozważania na temat przyczyny tego upokorzenia/ własnej nieszczęśliwości. Według innych badań kobiety mają większą tendencję do uporczywego rozważania na temat przykrości, które je spotkały, ale marne to pocieszenie i wsparcie dla jednostki dotkniętej problemem (moi!), że jest w większości. Pamiętałam za to, że na takie stany najlepsze są aktywności odwracające uwagę i utrudniające martwienie się. Wyobraźcie sobie zatem moje rozczarowanie gdy okazało się, że zginęła łopata do odśnieżania :/

Dlaczego zatem mowa o gotowości na zmianę? Bo w ostatnich dniach miałam ją ogromną. Aż za ogromną. Miałam ochotę zakończyć niektóre relacje, rzucić aktualną pracę i wyjechać, kupić mieszkanie i zamieszkać w nim, wejść w nowy związek, zmienić branżę, być opryskliwą dla bogu ducha winnych ludzi. Tworzyło to konglomerat dość nieciekawy i destrukcyjny, ale gotowość na zmianę miałam zdecydowanie wzmożoną. Pamiętajcie by w depresji nie podejmować pochopnych decyzji. Ja na przykład na fali "doła" kupiłam nową kurtkę. Tylko czy ona mi na pewno nie była potrzebna? Wcześniejsza kurtka miała awarię, a ja chodziłam zziębnięta, smutna i... przekonana o tym, że spotyka mnie zasłużona kara. W dniu kiedy wybrałam się po zakup nowej była taka śnieżyca, że autobusy prawie nie jeździły. Stercząc na przystanku odczułam jak zamarzają mi stopy.Autobus miał jedyne 108 minut opóźnienia. Kiedy przyjechał to się rozkraczył po pół minuty jazdy, kierowca miał zablokowane drzwi i nie mogłam wysiąść by dogonić właśnie nas mijający autobus powrotny do domu jadący nieco inną trasą.

W ramach gotowości do zmiany zamierzam zainwestować w siebie oraz dowiem się gdzie w okolicy działa zakład fryzjerski, w którym można przekazać włosy na peruki. Zaczęłam też monitorować swoją aktywność fizyczną, a moje oczekiwanie co do tego, że jeśli będę ładna to równocześnie i szczęśliwa uległo weryfikacji. Rozwój osobisty tą drogą boli, ale też przynosi efekty. Na fali wzrostu wybrałam się także w końcu to tego sklepu (wcześniej racjonalnie oceniłam pogodę!) i kupiłam sobie najcieplejszą kurtkę jaką tylko mieli. Kiedy tylko zaczynałam wpadać w przykre rozważania ubierałam się w nią i szłam na spacer. Jestem mistrzem w maszerowaniu po śnieżnej brei w dobrym tempie. Po takim spacerku zawsze czułam się lepiej (jeśli nie czułam się lepiej, to znaczy że spacer był za krótki).

Jak wspomniałam wyżej pojawiła się we mnie też gotowość do zmiany własnego stanu psychicznego poprzez świadczenie pomocy innym, toteż ucieszyłam się, kiedy w mojej skrzynce pocztowej znalazłam kartkę z informacją o zbiórce odzieży dla organizacji dobroczynnej. Od wczoraj piorę i prasuję rzeczy, które chciałabym spakować do worka dla innych, zastanawiałam się nawet czy nie oddać poprzedniej kurtki, w której po prostu zepsuł się zamek. Poza tym ubranie jest w świetnym stanie i niejedną zimę jeszcze może przetrzymać. Z racji tego, że zepsuta kurtka ma dużą wartość materialną zaczęłam dociekać co się potem dzieje z oddanymi ubraniami i okazało się, że bezpośrednio do potrzebujących w najlepszym razie trafia niewielka frakcja. Taki sam los dotyczy ubrań wrzucanych do kontenerów.

I teraz mam nowy temat do zamartwiań. Co zrobić ze starą kurtką?

Nie dajcie mi się długo męczyć. Zamieśćcie proszę rady w komentarzach.

Tagi: refleksje
23:27, wildfemale
Link Komentarze (7) »
sobota, 31 grudnia 2016
Podsumowanie

Koniec roku kojarzy mi się z postanowieniami. Jednak w tym roku nie mam żadnych, mam za to podsumowanie. Przydarzyło mi się w 2016 przynajmniej kilka interesujących rzeczy, ale tak się składa, że pamiętam głównie te złe.

Przydarzył się też pewien sukces, który miał być duży, a okazał się taki sobie. Miał odmienić moje życie, a nie zmienił nic. 2016 rok to był także rok szukania pracy, zmian miejsc zatrudnienia. Nie jestem szczęśliwa z tego co mam, coraz częściej myślę o zmianie branży, ale mam wątpliwości czy w każdej innej nie będzie mi tak samo beznadziejnie jak w aktualnej. Rok 2016 kończę z duża niepewnością z sferze zawodowej, nie dano mi podwyżki o którą prosiłam, nie wiadomo czy podpiszą ze mną kolejną umowę, nie czuję się szanowana, a na punkcie szacunku do własnej osoby mam fugla. Skutkiem tego wszystkiego w najbliższy poniedziałek zamierzam po prostu poleżeć dłużej i zadbam o to, by wcześniej wyłączyć budzik, który miałam ustawiony na stałe.

Od poniedziałku planuję więcej kolorować, napisać wreszcie ten artykuł, na który od dawna mam pomysł i więcej ćwiczyć. Pod koniec 2016 kupiłam sobie nowy telefon i to była ta zmiana na lepsze. Nie czekam pół godziny na połączenie z WiFi, nie wyświetla mi się stałe powiadomienie o przepełnieniu pamięci wewnętrznej, a telefon na wbudowany pulsoksymetr, który... nie działa kiedy opuszka palca jest naprawdę zamarznięta i kiedy stopień odtlenowania krwi powinien być największy;) Z okazji zakupu nowego telefonu musiałam się także zapoznać z kartą nano SIM, rozstać się z kartą, którą posiadałam od kilku lat i zaufać, że telefon z wbudowaną baterią może mnie nie zawieść. Całkiem dużo jak na mój wstręt do zmian. W przyszłym roku planuję także w końcu kupić sobie stronę internetową, bo zawsze chciałam ją mieć.

Zasłony milczenia (i niepamięci) pragnę spuścić na przykry okres, kiedy to wozy ogólnopolskiej stacji telewizyjnej pikietowały pod moim prywatnym mieszkaniem, bo pomyliły mnie z inną osobą. Byłam nękana telefonicznie, mailowo, szantażowana, a także nachodzono mnie w miejscu pracy i nielegalnie nagrywano, gdyż jak wyjaśniła mi naczelna redaktor stacji, o mnie było dużo w internecie. Na zakończenie sprawy nikt mnie nawet nie przeprosił. Co to za kraj, w którym coś takiego jest legalne. Również w mijającym roku kontrolerzy biletów wlepili mi bezpodstawne wezwanie do zapłaty, zastraszali, skonfiskowali dokumenty i wywieźli poza trasę pojazdu (już nie mówię, że nie pozwolili mi wysiąść na własnym przystanku) z niejasnymi zamiarami. Wówczas żadne media nie udzieliły mi pomocy, choć prawnik uznał ukaranie mnie za bezzasadne.

W 2017 planuję wziąć urlop, bo nie miałam tego dobra w tym roku i źle się to dla mnie skończyło. Właściwie to planuję to sobie wcześniej zaplanować, co nie jest dla mnie typowym zachowaniem. Nigdy jeszcze nie planowałam wakacji.

W sferze związków kończę z nowo zawartą znajomością i dużą otwartością na to, w co się ten romans przerodzi. Moje poglądy na związki wreszcie się po wielu latach zmieniły i przestałam wierzyć, że wszyscy, którzy mają parę są szczęśliwi, oraz że posiadanie pary to szczęście warunkuje. To całkiem duża zmiana na taką małą mnie. Niewątpliwie jedna z tych zmian na lepsze.

Przez ostatni rok stała się też bardziej asertywna, zdrowsza psychicznie i są takie dni, kiedy nawet całkiem dobrze czuję się we własnej skórze. Odkryłam, że ludzie częściej okazują mi wdzięczność i doceniają moje starania. Aktualnie mierzę się z własną obfitującą w sukcesy przeszłością i godzę się z tym, że jest ona... przeszłością właśnie, a trzymanie się jej kurczowo mi nie służy. Pozostaje mi budować siebie od nowa. Zaktualizowałam CV, skróciłam je, zmieniłam formę graficzną, a najbliższą rozmowę kwalifikacyjna mam już w styczniu.

Ostatni kwartał 2016 kojarzy mi się przede wszystkim z dużą porażką. Ktoś uniemożliwił mi realizację moich aspiracji i przez cudze niedbalstwo straciłam dużą szansę, ale nie będę się o tym rozpisywać. Szkoda by było skończyć mało optymistycznym tonem, prawda?

Tagi: refleksje
22:20, wildfemale
Link Dodaj komentarz »
czwartek, 17 listopada 2016
TEDx Gdynia 2016

Od kilku lat uczestniczę w spotkaniach TEDx w różnych miastach w Polsce, głównie w Warszawie, ale tym razem zawitałam do Gdyni. Po raz pierwszy. Tegoroczna konferencja odbywała się pod hasłem "Inaczej", a wystąpienia prezentowały bardzo zróżnicowany poziom. Zastanawiam się według jakiego klucza organizatorzy dobierali prelegentów, bo w kilku miejscach wydaje się to wybór chybiony. Wydarzenie miało bardzo kameralny charakter, jak twierdzą organizatorzy zaproszenia uzyskało 100 osób. Mnie wydawało się, że na sali widzę ich około dwóch razy więcej. Być może widziałam po prostu team organizatorów czy rodziny prelegentów.

Wydarzenie odbywało się w Pomorskim Parku Naukowo-Technologicznym w budynku, który zawiera coś podobnego do bardzo ograniczonej wersji Centrum Nauki Kopernik. Prelekcje miały miejsce w sali audytoryjnej, dobrze wyposażonej i mogącej zmieścić kilkaset osób. Dlatego też organizatorzy udostępnili do siedzenia tylko pierwsze 8 rzędów resztę odgradzając szarfą. Jest to pomysł co najmniej kontrowersyjny, ale rozumiem że chcieli by na zdjęciach widownia wyglądała na pełną. Nagłośnienie i zaplecze techniczne sali było znakomite, a podczas prelekcji nic nie zawiodło. Brakowało mi jednak przedstawienia i pokazania twarzy wolontariuszy, którzy przygotowywali tę edycję. Należało ich po prostu zaprosić na scenę i oficjalnie podziękować. Była za to nachalna autopromocja tegorocznej prowadzącej, która chyba zachłysnęła się swoją nową rolą. Miałam wrażenie, że zaraz będzie nam wciskać swoje wizytówki, a już na pewno dowiedziałam się wszystkiego o jej kwalifikacjach. Do ilustrowania wystąpień zatrudniono Jadźka Rysuje i... niestety jej tablica stała w takim miejscu, że prace były dla mnie zupełnie niewidoczne, a zapełnione kartki zostały zwinięte i schowane (?!). Mam nadzieję, że organizatorzy zamieszczą po wydarzeniu zdjęcia tych prac w sieci.

Pierwszy panel otworzyła Marta Borkowska-Bierć, która przekonywała, że nie warto ograniczać się do wąskiej specjalizacji. Warto za to próbować nowych rzeczy bez założenia, że od razu musimy stać się ekspertem. Nie była to ani najgorsza, ani najbardziej porywająca prelekcja tego popołudnia, ale przesłanie zacne i warte wdrożenia. Słuchając tego wykładu zastanawiałam się gdzie sama się mieszczę na kontinuum szerokości specjalizacji gdyż z jednej strony wykonuję dość wąsko określoną profesję, zaś z drugiej robię zawodowo całkiem wiele rzeczy pobocznych, które nie są moim głównym źródłem dochodu, ale też to nie dochód mnie w życiu motywuje.

Jako drugi wystąpił Piotr Milewski opowiadający o trudach dojazdów do pracy w Bydgoszczy i projektowaniu gier, ale nie gier komputerowych. Jednym słowem trudno powiedzieć o co panu chodziło, czy narzekał, że ma daleko do roboty, czy że ludzie go nie rozumieją. Jakie ma wykształcenie też się nie dowiedziałam. Lepiej wiem o czym ta prezentacja nie była niż jaka była główna myśl w niej zawarta. Może dlatego, że zasnęłam po dwóch pierwszych minutach tych wypocin, co zapewne zostało uwiecznione na zdjęciach. Zdecydowanie najsłabsze wystąpienie, a nazwisko prelegenta dziwnie pokrywa się z nazwiskiem prowadzącej konferencję.

Po nim mówiła Martyna Regent o wykorzystywaniu nowoczesnych narzędzi do projektowania takiej architektury, którą mieszkańcy polubią i będą chcieli użytkować. Na konferencji wspomniano, że pani Martyna dostała jakąś nagrodę za swoje osiągnięcia, ale za nic się na stronie TEDx Gdynia nie mogę doszukać jaką. A szkoda, prezentacja była dość hermetyczna, nie porywająca mnie jako osoby nie związanej z tą dziedziną nauki i chciałam sprawdzić kto z profesjonalistów tą panią docenił i za co. Była na tej konferencji inna prezentacja dotycząca architektury, która absolutnie mnie porwała, ale o tym za chwilę. Warto jedynie zwrócić uwagę, że zestawianie tak pokrewnych wystąpień o tak zróżnicowany poziomie podczas jednego krótkiego popołudnia wydaje się strategicznym strzałem w kolano dla organizatorów.

Rundę pierwszą wystąpień zamykał Adam Szostek, czyli moim skromnym zdaniem największe odkrycie tej konferencji. Gdy zobaczyłam w temacie wykładu deskorolkę nie byłam zbyt entuzjastycznie nastawiona. Przecież to takie niepoważne. Ten człowiek ujął mnie jednak swoją pasją, a poza tym to, co mówił było po prostu ciekawe. Byłam autentycznie rozbawiona gdy opowiadał jak podczas swoich podróży po świecie z deskorolką uczył lamę z zakonu jazdy na desce. Dowiedziałam się, że jazda na deskorolce została niedawno dyscypliną olimpijską (kiedy taniec na rurze zostanie?) i że to najpopularniejszy sport kobiecy w Afganistanie. Jednym słowem, zabawnie i edukacyjnie w tym samym czasie. To lubię.

Po przerwie, na której Razem przy stole zapewniło bardzo ładnie podany drobny poczęstunek, wystąpiła Zofia Lewandowska przedstawiająca ideę leśnych przedszkoli. Nie mam pojęcia co się dzieje w głowie skandynawistki, która zakłada przedszkole w lesie z salką w stajni współdzielonej z klaczą. Choć nie jest to zabronione, nie wiem również dlaczego kazano mi o tej idei słuchać. Bulwersuje mnie, że zarówno w prezentacji multimedialnej jak i dossier prelegentki podano nazwę prowadzonego przez nią przedszkola. Licencja TEDx zabrania reklamowania własnej firmy, tutaj to założenie zostało złamane.

Kiedy jako następny na scenę wszedł Bartosz Zadurski obawiałam się korpobełkotu i autopromocji. Spotkało mnie miłe zaskoczenie, gdyż prelegentowi bardzo ładnie udało się przebrnąć przez zgrabne opisanie poprzedniej ścieżki kariery, po czym skupił się na zasadności pracy z ciałem. Na dodatek zaproponował kilka ćwiczeń w sposób tak płynny i naturalny, że nie miałam oporów by wstać z krzesła i robić co mi każe. Było to bardzo miłe doświadczenie i chyba się potem dziwacznie uśmiechałam, bo osoba siedząca obok mnie zaczęła mi się jakoś tak baczniej przyglądać...

Kolejna była Ewelina Grądzka, z wykształcenia filozof, prywatnie znajoma pani prowadzącej, a na co dzień popularyzatorka... astronomii. Przykład osoby, która chyba zbyt dosłownie wzięła sobie do serca przesłanie Marty Borkowskiej-Bierć. Przez dobre kilkanaście minut częstowała nas banałami i kazała odkrywać oczywistą prawdę, że z kosmosu nie widać granic między państwami (koncept tak wyświechtany, że nawet Pratchett zdążył obśmiać to odkrycie), że Ziemia to tylko ziarenko we wszechświecie i że przede wszystkim jesteśmy "Ziemianinami" (autentyk! powtórzony ze 20 razy). Bardzo słabo pani Ewelino, gdyby pan Piotr nie przyszedł to byłaby pani najsłabszym ogniwem.

Mocnym kontrapunktem był Jan Sikora. Obawiałam się, że będzie nudny jak mówiąca we wcześniejszym panelu architekt. Jednak nic z tych rzeczy. Ten prelegent w wieku 32 lat zdobył habilitację (chapeau bas!), wykłada na ASP i... sprawił, że żałuję iż tam nie studiuję. Wykładowca pełen energii, poczucia humoru i zdolności. Opowiadał o swoim uczestnictwie w projektowaniu bibliotek na dworcu w Sopocie i Rumii, a są to naprawdę rewolucyjne wnętrza, zorganizowane z rozmachem i zachęcające do przebywania w nich. Stacja Kultura w Rumii zdobyła nagrodę przyznaną przez profesjonalistów. Mistrzowska realizacja dynamicznego wykładu z jasną tezą. Jeśli ten pan robi jakieś wykłady otwarte to chcę na nie przyjeżdżać.

Pozytywnym zaskoczeniem było dla mnie również wystąpienie Ewy Langer, która opowiadała o swojej rokendrolowej karierze, uprawomocnianiu kobiet w muzyce i obozach na których uczy dziewczynki i dorosłe kobiety gry na gitarze basowej. Sympatyczne wystąpienie energetycznej kobiety, zaś na zakończenie konferencji mieliśmy przyjemność wysłuchać koncertu na perkusję i gitarę basową zeszłorocznych absolwentek jednego z takich szkoleń. Stanowiło to bardzo miły akcent.

Jeśli podobne wydarzenie będzie organizowane w przyszłym roku (podobno ta edycja była już piątą), to zapiszcie mnie na listę chętnych! Nie omieszkam napisać recenzji ;)

niedziela, 06 listopada 2016
Jak czerpać z własnych deficytów?

Pogoda dziś była całkiem ładna, starałam się zrelaksować. Z umiarkowanym efektem. Odebrałam mail, że przyjęto mój abstrakt na konferencję. Może był dobry, a może po prostu brakowało lepszych zgłoszeń. Nigdy się nie dowiem. Czuję się źle mimo to. Nie wystarcza mi to.

Mam dużo do zaoferowania i oferuję. Dostrzegam jednak i swoje deficyty. Robię dużo, doświadczam świata intensywnie bo i kontaktuję się z dużą ilością ludzi czy instytucji. Odpowiada mi taki tryb życia, dostymulowuje mnie. Jednak powstało mi dziś w głowie pytanie, czy takie doświadczenia nie zmieniają trwale? I czy to jest dobra zmiana?

Nie chcę nikogo urazić takim porównaniem, bo zdaję sobie sprawę, że jest ono pewną hiperbolą, ale czasem czuję się jak na ostatniej misji w Afganistanie. Moją misją jest stawianie siebie w sytuacjach (np. paskudny staż czy szkolenie w miejscu dalekim od idealnego), które choć nieprzyjemne to mają prowadzić do czegoś dalej, jakiegoś końca, który wieńczy dzieło. Tyle że ostatnio zmądrzałam i wiem już, że choćbym nie wiem co osiągnęła to nie powinnam się oglądać na to, czy otoczenie w końcu mnie za to pokocha, a raczej siebie zacząć akceptować taką jaką jestem. To prawda, że akceptując siebie robimy więcej, na więcej się odważamy, a nasze życie jest pełniejsze. Z własnych deficytów też da się czerpać.

Wiedząc to wszystko wciąż czasem czuję się jak w namiocie na linii frontu licząc na to, że plandeka zamaskuje mnie przez kolejną noc, odliczając kolejne dni do powrotu do domu i zasypiając przy huku wystrzałów. Z mieszanką smutku i psychopatycznej ulgi patrząc na nieszczęścia współtowarzyszy. Smutku z empatii, ulgi gdyż to nie mnie się przydarzyło. Uniknęłam kolejnej kuli, a nikt nie wie na jak długo. To jak gra hazardowa o bardzo duże stawki i z bardzo dużym ryzykiem przegranej. Przegranej, która zmienia nieodwracalnie. Bo czy po powrocie z tej linii frontu można wrócić normalnym? Przyzwyczaić się do wsiadania do autobusu, a nie transportera opancerzonego. Czy można odnaleźć spokój, na który tak bardzo się czekało? Dziś śnił mi się koszmar, wydawało mi się, że jestem w swojej starej pracy. Dopiero takie sny pokazują mi jak wielkim była ona dla mnie obciążeniem.

Znajdując się w sytuacjach ekstremalnych otorbiamy się, uruchamiamy tryb radzenia sobie przez unikanie. Bo jak się w tej torbieli nie zamkniemy to nie przeżyjemy. Tylko trudno potem w takim kokonie turlać się przez resztę życia. Jest to raczej takie pół-życie. Jeśli jest tak źle, co właściwie stoi na przeszkodzie by zrobić coś nowego, innego? Czy mam coś do stracenia?

Czasem mam ochotę na szczere podzielenie się własnymi doświadczeniami. Nie po to, żeby szukać współczucia, a raczej by coś zaoferować, dać innej osobie, utwierdzić w przekonaniu, że nie jesteś sam i nie tylko ty to przeżywasz. Tak się akurat składa, że łatwiej mi takie rzeczy komunikować w sieci niż w realnym życiu. Nie miałabym jednak nic przeciwko temu, żeby mnie ktoś zaprosił na np. spotkanie z młodzieżą, z którą mogłabym porozmawiać na temat wyborów życiowym i akumulacji mądrości z wiekiem. Wiem, że to jest wymagający odbiorca, ale też odbiorca lgnący do szczerości, a tego mi nie brakuje. Czy to mój kolejny deficyt, z którego warto czerpać? Nigdy nie nauczyłam się dyplomacji.

Są aspekty, które mi bardzo dobrze w życiu wyszły i są takie, które nie wyszły w ogóle. Dziś zobaczyłam w kącie pokoju stertę papierów obrzyganym przez kota. W papierach były materiały do doktoratu, który nigdy nie powstał. Zastanawiam się co mnie powstrzymało przed jego napisaniem w dobie, w której doktoraty zdobywa coraz więcej osób. Czy założyłam, że i tak tego nie napiszę i dlatego materiały wylądowały na podłodze? Czy sama sobie podcięłam skrzydła samospełniającą się przepowiednią? A może zadziałało to, że faktycznie nic by on w moim życiu nie zmieniał poza przyniesieniem satysfakcji? Nie mam doktoratu, nie mam związku i właśnie na tym się skupiam zamiast koncentrować się na tym, ile rzeczy w życiu udało mi się osiągnąć, jak bogate mieć doświadczenia zawodowe i jak dobrą mam pracę. Bo teraz zawodowo może nie jest idealnie, ale jest dobrze i mam 1000% więcej wpływu na to, co się ze mną w niej dzieje niż choćby rok temu. Widoczny postęp dzięki temu, że bardzo precyzyjnie wiedziałam czego chcę. Sęk w tym, że chcę więcej. Stawiam sobie kolejne cele, a za nimi podążają kolejne trudności. Mam problem z odróżnieniem gdzie kończy się realizacja marzeń, a zaczyna kompensacja. Mam coraz mniej otwartości na kompromisy.

Pod koniec dnia mam ochotę wyjechać do innego miasta, albo kraju i tam się realizować. To nie są nierealistyczne marzenia, a raczej przekonanie, że nie pasuję do tych zasad, czy tego co teraz dzieje się w tym kraju. Normalnie stronię od polityki (znowu unikanie!), ale teraz nie jest w stanie tego robić. Jestem po prostu zbyt przerażona wprowadzanymi zmianami. Być może najlepszą metodą na zdobycie zdrowego dystansu byłoby wybranie się na jakiś zagraniczny staż albo choćby wolontaryjna podróż do jakiegoś biednego kraju żeby tam pomagać, a mimochodem zdobywać nową perspektywę. A może po prostu potrzebuję urlopu bo od 1,5 roku nie byłam?

poniedziałek, 31 października 2016
Smutek

Smutek to dojmujące uczucie. Wciąga niczym czarna dziura. Nie mówię tu o takim smuteczku w komentarzu z hasztagiem, o żałobie czy o depresji, tylko o emocji smutku. Do niedawna czułam ją rzadko. Byłam raczej z tych, którzy się złoszczą niż smucą. Raczej przeklinają, niż płaczą w ciszy. A teraz smutek zjada mnie od środka, choć niby nie przeżyłam żadnej poważnej straty. Czy ja mam prawo do smutku?

Niedawno znów się z kimś rozstałam, a właściwie to się nie dogadałam. Smuci mnie, że mam ochotę podtrzymywać tę relację gdyż dawała mi jakąś radość, a jednocześnie wiem, że podtrzymywanie tego kontaktu będzie mnie tylko smucić, bo frustrująca jest konfrontacja z tym, że miało być coś innego, a nie jest. No ile można! Wieloletnie doświadczenia z relacjami nauczyły mnie, że... bycie w związku to nie jest taki miód i ideał, jak sobie wyobrażałam. Naprawdę potrzebowałam lat żeby do tego dojść.

A podobno jestem bystra. Wolę raczej myśleć "byłam". Kiedyś byłam bystra, ale w międzyczasie kryteria się chyba zmieniły i nie można już nawet mnie nazwać przeciętną. Postarzałam się zbyt szybko, zgorzkniałam i to też jest smutne. Jestem mistrzem złośliwości i ciętych ripost, radzę sobie błyskawicznie z każdym niedorzecznym komentarzem. Oczywiście ja arbitralnie oceniam co jest niedorzeczne. Miesiące walki o swoje (czemu to musi być walka?) zahartowały mnie. Smagana twardymi regułami w tym najsmutniejszym z krajów składam się już chyba tylko z twardej tkanki łącznej blizn na zewnątrz i smutku wewnątrz. Smutku, który zeżarł mi duszę.

Nie jestem w stanie się zadumać nad przemijaniem. Nie umiem się określić czy wierzę, że jest coś potem, czy że tego nie ma. Ale chyba jednak wierzę skoro się boję, że mnie tam w jakiś sposób nie chcą i skoro podejrzewam, że Ten Na Górze chyba mnie nie kocha, jakkolwiek Go należy nazywać. Smutne to.

I nie chce mi się po raz kolejny zadawać pytania o to, dlaczego zarówno pracę jak i życie w sensie ogólnym mam gorsze niż inni, gdyż chyba wszystko już na ten temat sobie powiedziałam i nie wygeneruję nic nowego. Męczy rozważanie o zmarnowanych szansach, których być może wcale nie było. Wewnątrz zieje smutek, którego nie sposób zagłuszyć ani kabaretami, ani ulubionym serialem/książką, ani żadnymi innymi przyjemnościami, bo może miejsca na uczucie przyjemności już zabrakło.

W okresie takim jak ten myśli się o przemijaniu, robi się podsumowania, snuje wspomnienia, zaś ja czuję pustkę, jakbym nigdzie nie przynależała i nie miała miejsca, które chcę w tych dniach odwiedzić, wspominać, zadumać się na chwilę. Nie chcę przysiąść, bo obawiam się że już nie wstanę. Smutne to, podobnie jak wykorzystywanie święta, które jest dla innych do narzekania na los własny, którego ponoć jestem kowalem.

Tagi: refleksje
20:58, wildfemale
Link Komentarze (5) »
wtorek, 20 września 2016
Znów o pracy

Ja już naprawdę chciałam przestać, zmienić temat, zająć się czymś bardziej rozwojowym, napisać o konferencji na której niedawno byłam, albo o feministkach, które spotkałam, ale nie... będzie o pracy. W końcu tam spędzamy przynajmniej połowę dorosłego życia w wieku produkcyjnym. Przepraszam, muszę wylać swoje żale, bo mam wrażenie, że w przeciwnym razie grozi mi szaleństwo.

Od czasu kiedy żaliłam się tutaj kilka miesięcy temu, że bezskutecznie szukam pracy, wiele się w moim życiu zmieniło. Znalazłam nowe miejsca, dobrze mi się tam pracuje. Jedną szefową polubiłam szczególnie, chciałabym ją lepiej poznać i mam nadzieję, że mi się to uda. Jednokrotnie nawet mi się ta szefowa śniła, co nie jest dla mnie częstym fenomenem. Generalnie pozytywnie i konstruktywnie. Skąd zatem smutek?

Minął mój okres wypowiedzenia i ostatecznie rozstałam się z miejscem pracy, które rzuciłam. Odeszłam cicho, zabrałam wszystkie swoje rzeczy żeby przypadkiem nie mieć potrzeby tam wracać. Szefowa mnie nie żegnała. Było jej obojętne, że rezygnuję. Nie było za to obojętne współpracownikom w zespole, którym się specjalnie odejściem nie chwaliłam żeby nie robić performansu. Okazało się, że plotki wszędzie dotrą i że współpracownicy jednak wiedzą. I mają na ten temat jakieś opinie. Usłyszałam masę miłych i wspierających rzeczy od osób, o których myślałam że mnie nie lubią. Rzekomo jestem mądra, pracowita, dobrze się ze mną współpracuje. No generalnie prawie nikt nie chciał się ze mną rozstawać. Miłe, ale rodzi pewien dysonans. W moim odczuciu było mi tam źle, traktowano mnie niesprawiedliwie i niepotrzebnie stawiano w trudnych sytuacjach. Zamiast słyszenia komunikatów pozytywnych na odchodne, wolałabym je słyszeć podczas pracy tam i mieć z niej jakąkolwiek satysfakcję. Paradoksalna sytuacja, z której ostatecznie wyszłam. Czuję raczej ulgę, choć i pewien żal, że teraz będę zarabiać mniej. Teoretycznie miałabym więcej czasu na inne aktywności, ale doświadczenie wskazuje na to, że go w ten sposób nie wykorzystuję. Jest tyle nowych zainteresowań, które chciałam realizować i niestety nie udało mi się do tego zabrać przez ostatnich kilka miesięcy.

Obecnie pracuję w nieco innym rytmie, bo wybrałam się na staż, który jest mi w jakimś sensie potrzebny i wykorzystuję go instrumentalnie ile wlezie. Niestety sama także czuję się traktowana przedmiotowo. Zamiast samorealizacji w ramach wolontariatu, mam pracę poniżej własnych kwalifikacji w ramach wolontariatu. Czyli ani satysfakcji, ani płacy (w kolejności ważności). Bo ja naprawdę nie wymagam wiele, tylko docenienia mojej pracy i wykorzystywania moich umiejętności, które to są w zespole powszechnie znane, a mimo to traktuje się mnie jak studenta, a nie osobę z kilkunastoma latami doświadczenia. Potem całymi dniami jestem smutna i jem byle co. Trudno się zmienia własną sytuację w takim samopoczuciu, ale podejmowałam wysiłki, z zaplanowanych wyjść kulturalnych i aktywności fizycznych udało się zrealizować tylko to drugie. Mam solidne zakwasy po godzinie biegania z obciążeniem. Niestety, nijak mi to nastroju nie zmieniło na lepsze. Zamiast próśb i gróźb oraz podejmowania niecnych prób zastraszania postanowiłam zmienić strategię i zweryfikować swoje przekonania. Niestety, okazało się, że wszyscy widzą, że w zespole jestem najlepiej wykształconą ścierką do butów jaką kiedykolwiek mieli. Jak łatwo się domyślić nie poprawiło to mojego samopoczucia, za to poprawiło kontakt z rzeczywistością.

Największa bomba spadła jednak na mnie dzisiaj, kiedy po prawie roku odezwała się do mnie była szefowa i zaproponowała mi pracę. Kłamiąc i mamiąc pustymi obietnicami dała mi "propozycję nie do odrzucenia". Mianowicie pracę na cały etat, z dodatkowymi obowiązkami, brakiem możliwości samorealizacji, ogromnym zakresem odpowiedzialności, żeby się tego podjąć musiałabym zrezygnować z prac, które obecnie mam,a zarabiałabym... 3 razy mniej. Jakbym mi ktoś w twarz dał. Instytucja, która się wali i z której wszyscy odchodzą szuka personelu w ten sposób, że odzywa się do ludzi, którzy z niej odeszli tylko trochę wcześniej. Jak sobie pomyślę, że niecały rok temu ta kobieta palcem nie kiwnęła żeby mnie tam zatrzymać, a obecnie proponuje mi coś takiego (w moim odczuciu jeszcze gorszego) to mi się wszystkie scyzoryki w kieszeniach otwierają.

Czy ludzie są głupi, czy to ja mam tak głupawy wygląd, że dawane mi są takie oferty?

wtorek, 30 sierpnia 2016
Rzuciłam pracę

Nie mogłam tego znieść i po trzech dniach zastanawiania się po prostu tam poszłam i zaniosłam wypowiedzenie. Wypowiedzenie, które pracowicie pisałam cały poprzedni wieczór. Uwierzcie, nie było to łatwe ze względu na opory natury psychologicznej ale także to, że zwykle mam trudności z zabraniem się do rzeczy, których wcześniej nie robiłam. Nigdy dotąd nie pisałam jeszcze wypowiedzenia.

Rozważałam różne "za" i "przeciw", z przewagą tego co przeciw. Zadziałała niewątpliwie heurystyka dostępności, bo ostatnio raczej więcej było w tej pracy tych złych rzeczy. I nie ważne, że jak na złość dziś wpłynęła całkiem suta wypłata z tego miejsca. W zasadzie była ona suta tylko przypadkowo. Po prostu zastępowałam trzy osoby, które nie chciały tam pracować, negocjowały warunki aż w końcu... pokornie zostały nie zmieniając niczego. Wnerwiał mnie zły przepływ informacji w zespole, irytowało to co odbierałam jako niechęć do mojej osoby, a nigdy nie będę w stanie zweryfikować tego na pewno. Zabolało to, że ktoś kilkakrotnie bezmyślnie stworzył dla mnie zagrożenie, ciążyła współpraca z głupimi (serio, naprawdę mało inteligentnymi) osobami, które miały o sobie za wysokie mniemanie. Doszłam do wniosku, że nie będę miała do siebie szacunku jeśli tego nie skończę, ale wciąż nie byłam pewna, że robię dobrze.

Jest taka scena w "Pięknym umyśle", w której Nash rozcina sobie przedramię bo jest przekonany, że ukryto w nim nadajnik. On sam jest przekonany, że robi najsłuszniejszą rzecz na świecie, z boku wygląda to przerażająco i żałośnie zarazem. Moja sytuacja była analogiczna, tyle że byłam jednocześnie obserwatorem i obiektem obserwacji. Nie byłam pewna czy podejmuję właściwą decyzję (w końcu nie rzucamy pracy nie mając następnej, chociaż ja akurat rzucam, po raz drugi w przeciągu roku), ale jednocześnie czułam nieodpartą potrzebę zrobienia tego choćby po to żeby się przekonać jak się po tym będę czuła. To samopoczucie miało być ostatecznym wyznacznikiem tego, czy zrobiłam dobrze. Oczekiwałam poczucia szczęścia, czy ulgi. Nie poczułam nic, kompletną pustkę. Nie było nawet złości czy niesmaku. Początkowo miałam ochotę zrobić sobie jakąś szczególną przyjemność z okazji tego dnia, ale ostatecznie się rozmyśliłam. W środku komunikacji publicznej złapałam się, że w 10 minut po złożeniu wypowiedzenia spokojnie siedzę i zatracam się w lekturze książki. Nic nie czułam.

No może niedowierzanie i przekonanie o fałszywych intencjach pani w kadrach, która powiedziała, że będzie jej przykro i że żałuje. Na pewno już nie uwierzyłam w te niby troskliwe dociekania odnośnie tego gdzie zamierzam pracować zamiast tego. Nikt mnie tam nigdy nie kochał, same kłody pod nogi, samotności, a teraz niby taka wielka troska? Paranoiczna część mojej natury wykoncypowała, że pani raczej stara się wysondować czy nie chcę pozwać pracodawcy.

Na zakończenie tej przynudnawej retoryki przychodzi mi do głowy, że jednak za bardzo skupiam się na negatywach. Na niniejszych łamach roztkliwiałam się nad sobą jak to nie mam pracy, nigdy jednak nie napisałam czy nadal jej szukam czy też rozwiązałam ten problem. Po kilku miesiącach tę pracę znalazłam, ale stawka mi nie odpowiadała. Od czasu moich roztkliwiań znalazłam dwa miejsca zatrudnienia, w tym w jednym nawet mi się szefowa podoba. Zarabiam tam tyle, że mogę sobie pozwolić na rezygnację z poprzedniego miejsca, ale mimo wszystko jakiś niesmak pozostaje. Nie czuję się pewnie w meandrach tych wszystkich form zatrudnienia i kruczków prawnych, a także konieczności negocjowania i sprawdzania każdego zapisu. To nie na moje nerwy.

Wciąż chciałabym być w pracy po prostu szczęśliwa i nie potrafię jej traktować jako wyłącznie środka do zarabiania pieniędzy. Nic dziwnego, że w chwili obecnej najwięcej zawodowej radości sprawia mi znalezione najbardziej niedawno praca polegająca na pisaniu tekstów popularnonaukowych. Zarabiam grosze i nie wiem jak długo spływać będą zlecenia, ale przynajmniej robię to co lubię. Dziś oddałam kolejny zamówiony tekst i mam poczucie dobrze wykonanej pracy choć założony temat był ambitny. Ponownie dochodzę do wniosku, że jestem jednak dziwną jednostką.

Chcę robić tylko to co lubię, a rzucenie pracy świętuję wpisem na blogu. A Ty co zrobiłeś dziś inaczej niż zwykle?

 
1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 68